Cada vez que recibo un pps y comienza la musiquita ya sé si me va a hacer llorar, si será un power point de Dios, de la amistad, de viejitos o de que la vida es bella. Los de Dios siempre van con quenas, flautas de pan y pajaritos; los de viejitos y amistad siempre usan la cuerda tocando notas largas y melodías almibaradas, no sé cómo no se les cae el brazo a los violinistas, punta-talón, talón-punta leeentameente… y los de amor y amistad van con piano, Richard Clayderman era un niño de pecho con lo que ponen ahora. Antes se hablaba de música de ascensor, ahora hay un nuevo género, música de power point. Ah, se me olvidaban los pps ecologistas, estos llevan musiquita new age pero mala, siempre sonido de agüita corriendo, del viento silbando y también pajaritos que no pueden faltar. El mensaje puede ser bonito pero yo oigo la introducción musical y ya no me interesa más nada.
Juan Vives, siempre sensible a la belleza y al arte, nos envía este regalito…



"solo me pasa a mi" – el blog de catalina
blog del orfeó ramon llull
la BBC en castellano
la guitarra balear, blog de toni mir
tiempos (post)modernos – blog de emili gené
universitat de les illes balears
web del cesag


Foto Per Endström